Don’t Kiss The Frog

Άμα ο Τσίπρας κατέβει για πρωθυπουργός και όλοι οι υπόλοιποι της ομάδας (από το ψηφοδέλτιο μέχρι το υπουργικό συμβούλιο, προτεινόμενα στελέχια διοίκησης κλπ) είναι γκομενάκια 25-30 και όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι-όλοι ή μάλλον όλες-όλες, εγώ τον ψηφίζω.

Από ένα πρόχειρο γκάλοπ που έκανα, σε μια τέτοια περίπτωση χτυπάει -εκτός από εμένα- και ένα 50% των νεοδημοκρατών. Αν μάλιστα τα γκομενάκια φοράνε μπικίνι και από πίσω παίζει το “Me Gustas Tu” του Manu Chao, πάμε στο 100% \ /

Βέβαια όποιος και να το έκανε αυτό θα σάρωνε, αλλά στον Τσίπρα ταιριάζει νομίζω και στρουχτουραλιστικά.

Ξέρω ότι προσφέρω τη σοφία μου με Free Documentation License, αλλά κατ’ εξαίρεση αν πετύχει αυτό το κόλπο θέλω royalties από τη μάσα.

Για να καταλάβετε σε πόσο διαφορετική φάση είμαι κανονικά σε σχέση με ότι βγαίνει στο blog, το τελευταίο 9ωρο είμαι σε φάση δημιουργικού κρεσέντο γιατί ξεκλειδώθηκε η PL/SQL. Μάγκες το τι μπορείς να κάνεις με αυτό το ιπποποταμάκι δεν περιγράφεται! Συγκριτικά τα ποστ είναι τόσο ηλίθια που μου βγαίνουνε το ίδιο εύκολα με κλανίτσες.

Κατά τα άλλα η εξωτερική πραγματικότητα με απασχολεί ελάχιστα, δε μπορώ να δω πολλή ώρα ειδήσεις γιατί όλο λένε για το Ζαχόπουλο. Μέχρι και η Βάσια ρε μαλάκες είχε για το Ζαχόπουλο[*]! Βασικά μέχρι κι εγώ είχα για το Ζαχόπουλο αλλά εμένα ήταν περισσότερο για το θέμα σεξουαλικές σχέσεις στο χώρο της εργασίας (να το ξεκαθαρίσω αυτό).

Το κεντρικό ερώτημα που προκύπτει είναι βέβαια

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο;

Με αυτή τη διατύπωση το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, δηλαδή η απάντηση είναι ότι βεβαίως και συμβαίνουν πάρα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο χρονικό διάστημα που καλύπτει η επικαιρότητα. Για παράδειγμα αμέτρητα τετράκις εκατομμύρια μόρια υδρογόνου μετατρέπονται σε ήλιο στον πυρήνα του ήλιου. Κάμποσα γήπεδα ποδοσφαίρου στον Αμαζόνιο γίνονται κάτι αντιοικολογικό που δε θυμάμαι ακριβώς. Άνθρωποι εγκληματούν, παίρνουν σημαντικές αποφάσεις, ανακαλύπτουν σημαντικά πράγματα, κάνουν σημαντικά λάθη όλη την ώρα. Γενικά γίνεται ένας χαμός που όρεξη να ‘χεις, να ασχολείσαι.

Γίνεται φανερό ότι αν θέλουμε το ερώτημα να έχει πρακτική αξία, πρέπει να διατυπωθεί με λίγο μεγαλύτερη σαφήνεια:

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο που να μας επηρεάζει;

Διατυπώνοντας την ερώτηση με λίγο πιο σαφή τρόπο, αυτομάτως φεύγουν από τη μέση αμέτρητες πιθανές απαντήσεις. Οτιδήποτε συμβαίνει σε τόσο μεγάλη χωροχρονική απόσταση που να μη μπορεί να τη γεφυρώσει η ταχύτητα του φωτός σε εύλογο χρονικό διάστημα, για αρχή. Τα συναισθηματικά των celebrities του Περού (give or take a little chaos). Το γεγονός ότι ο Γιούρι Ραχμάνοφ 69 ετών από τη χερσόννησο της Καμτσάτκα θρηνεί από σήμερα τον πιστό του σκύλο. Τα χαμηλά ποσοστά τηλεθέασης που πετυχαίνει η πρωινή εκπομπή του Mega.

Με αυτή την εκδοχή του ερωτήματος προκύπτει ότι τα ΜΜΕ (αλλά και το παρόν blog) κάνουν άσχημα, αν δεν εγκληματούν κιόλας που ασχολούνται μόνο με το θέμα Ζαχόπουλου. Ωστόσο πολύ φοβάμαι ότι η εκδοχή του ερωτήματος δεν είναι τόσο αυστηρή όσο θα έπρεπε για να στηρίξει τέτοιες κατηγορίες. Γιατί εγκληματικό είναι λόγου χάριν να με ενημερώνουν για τους κινδύνους στον Αμαζόνιο και να αποφύγουν κάθε αναφορά στο γεγονός ότι αν δεν πάρω μαζί μου εντομοαπωθητικό μάλλον θα πεθάνω από χίλιες δυο αρρώστιες. Γιατί μπορώ να κάνω κάτι για να προστατευτώ αλλά δε μου το λένε. Ενώ ας πούμε για τα άτομα Η που γίνονται He στον ήλιο και με φωτίζουν δε μπορώ να κάνω τίποτα. Πάμε λοιπόν για μια ηθικά ορθή διατύπωση του ερωτήματος:

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο που να μας επηρεάζει άμεσα και να σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι για αυτό;

Σε αυτήν την τελευταία και αυστηρότερη εκδοχή του ερωτήματος, δεν είναι τόσο προφανής η απάντηση. Παραδείγματα:

• κλιματική αλλαγή: ναι μεν οι πάγοι και το CO2 έτσι κι έτσι, αλλά σοβαρά τώρα, σκοπεύετε στ’ αλήθεια να κάνετε κάτι παραπάνω από το να αγοράσετε οικολογικές λάμπες (και άμα); Δε νομίζω. Κάθε μέρα βλέπω δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα στην Κηφισσίας, με ένα ή δύο άτομα μέσα που προφανώς επέλεξαν να μετακινηθούν παρέα με 1000 κιλά σίδερο αντί να πάρουν τις συγκοινωνίες. Κι εγώ το κάνω. Και όλοι όσοι έχουν αυτοκίνητο. Γι’ αυτό το πήραμε. Το καλοκαίρι τους έλεγες να κάνουν οικονομία στο ρεύμα γιατί υπάρχει κίνδυνος διακοπών, και αυτοί έβαζαν στο σούπερ-φουλ τα αιρ-κοντίσιον για να μη χάσουν ούτε δευτερόλεπτο δροσιάς. Ο άνθρωπος, και δη ο Νεοέλλην άνθρωπος μπορεί πρακτικά να οριστεί σαν το είδος που δεν θυσιάζει ποτέ τη βραχυπρόθεσμη βολή του μπροστά στις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της πρακτικής.
• Ασφαλιστικό, ιδιωτικοποίηση λιμανιών, ΦΠΑ κλπ: σοβαρευτείτε. Ξαναψηφίζουμε σε 3.5 χρόνια (μέχρι νεοτέρας). Οι περισσότεροι όταν ξαναψηφίσουν θα έχουν για κριτήριο το προσωπικό τους βόλεμα και όχι κάποιο από αυτά τα προβλήματα, και εδώ που τα λέμε οι περισσότεροι πριν κάτι μήνες ψήφισαν ακριβώς τους μαλάκες που τα κάνουν όλα αυτά, οπότε μάλλον αυτά θέλουμε. Εντάξει μπορεί να κατέβουν οι γνωστές φάτσες για διαδηλώσεις. Και τι έγινε; Είδατε ποτέ κυβέρνηση να κάνει πίσω από διαδηλώσεις; Είδατε ποτέ διαδήλωση να μην ξεχνιέται μετά από 3-4 μέρες; Αυτά υπάρχουν μόνο στη φαντασία των κνιτών.
• Διεθνής Πολιτική: Δείτε παραπάνω, με την παρατήρηση ότι εδώ το να ασχολούμαστε είναι ακόμα πιο ηλίθιο μια και αντικειμενικά δεν έχουμε καμία εξουσία π.χ. στη διαμάχη Κίνας - Ταϊβάν.
• Παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική: Ας γελάσω πικρά. Α σόρι δε μου βγαίνει, θα γελάσω κανονικά: αααααααααααααχαχαχαχαχαχα. Χααααααααααααααχαχα. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑχΑΧΑΧΑΧΑ!…

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να συνεχίσω. Οι ειδήσεις είναι πράγματα που βασικά τα βλέπουμε για να διασκεδάσουμε, να τρομάξουμε, γενικά να ζήσουμε μια πλούσια multimedia εμπειρία. Οι ειδήσεις δεν είναι πράγματα στα οποία συνήθως αντιδρούμε. Όσοι αντιδρούν είναι κυρίως οι άμεσα εμπλεκόμενοι που θα αντιδρούσαν όπως και να είχε.

Συνεπώς η οριστική απάντηση στην αυστηρή εκδοχή του ερωτήματος, είναι όχι. Και αυτομάτως προκύπτει αυτό που θα ονομάσω “Το Τελευταίο Θεώρημα Του Ζαχόπουλου[+]”, το οποίο έχει ως εξής:

Με δεδομένο το zeitgeist στην ελληνική κοινωνία, το θέμα Ζαχόπουλου είναι απολύτως ικανό να καλύπτει από μόνο του τις ανάγκες οποιασδήποτε ενημερωτικής εκπομπής στο διηνεκές.

Σκεφτείτε το: περιλαμβάνει εξουσία, λεφτά, σεξ, ψέματα, εγκλήματα, βιντεοκασέτες, μπάτσους, ίντριγκες, υψηλή πολιτική, αρχαίους ημών προγόνους, νοσοκομεία, κακούς ξένους που βρήκαν αφορμή, ανεργία, συμβασιούχους του Δημοσίου, τη γνωστή του γνωστού που ξέρει τον τάδε. Όλα εκείνα με τα οποία ασχολούμαστε. Είναι το σημείο στο οποίο ισορρόπησε η ελεύθερη κοινωνία μας με τους ελεύθερους πολιτικούς και τα ελεύθερα ΜΜΕ και τους ελεύθερους τηλεθεατές και τους ελεύθερους ψηφοφόρους. Η ουσία του όλου πράγματος. Παρατηρήστε ότι σαν εξελικτική απάντηση σε ένα σύνθετο ερώτημα σίγουρα δεν είναι και πολύ καλαίσθητη. Όμως υπάρχει θεωρητικός που θα μπορούσε να περιγράψει ακριβέστερα τη σαπίλα του συστήματος κι ας ήταν τα υλικά του πιο κομψά από έναν ΓΓ, μια συμβασιούχο, 2-3 λαμόγια και 11.000.000 μαλάκες;

[*] για όσους προσγειώνονται σε αυτό το ποστ 1+ χρόνια μετά: τον Ιανουάριο του 2007 μας κυβερνούσε ακόμα το χριστιανοκρατικό κόμμα της ΝΔ, με ηγέτη έναν Καραμανλή και στενό συνεργάτη του το Ζαχόπουλο. Λέω “ακόμα”, γιατί σημειώστε ότι αυτό ήταν μόλις 5 μήνες μετά τις Μεγάλες Πυρκαγιές που σας δίδαξαν στην Ιστορία Στ’ Δημοτικού ότι έβαλαν οι Τούρκοι και οι Αλβανοί. Ο Ζαχόπουλος έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και το σύστημα ξεκίνησε να τρίζει.

[+] credit στον φίλο Π. για τον τίτλο.

γενικά δεν τα πάω πολύ καλά με τις εκλογές. Έχω ψηφίσει το 2000 Συνασπισμό και το μετάνιωσα, στις νομαρχιακές Ελληνικό Μέτωπο (αλλά έσκισα το ψηφοδέλτιο και έγραψα κάποια πράγματα πάνω), σε κάτι δημοτικές τον πατέρα ενός φίλου μου που κατέβαινε με κάτι αντάρτες της ΝΔ (επειδή φοβόμουνα ότι θα πάρει μόνο 3 σταυρούς αλλά τελικά πήρε 65 οπότε πάλι έκανα μαλακία) και τον περισσότερο καιρό άκυρο ή δεν πάω καθόλου.

Σε αυτές τις εκλογές όμως θέλω να ψηφίσω γιατί έχω την αίσθηση ότι είναι σχετικά σημαντικές, αλλά δεν ξέρω τι.

Το βλέπω σαν πρόβλημα βελτιστοποίησης. Όσο μικρή και ασήμαντη και να είναι ως προς την ποσότητά της, η ψήφος μου πρέπει ποιοτικά να είναι τέτοια που να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή ενόχληση στους:

1. ΠΑΣΟΚους
2. Νεοδημοκράτες
3. Λιάνα Κανέλλη
4. Λάκη Λαζόπουλο
5. Ναυτίλο της “Ε”
6. Μίκη Θεοδωράκη

Πρόκειται όπως καταλαβαίνετε για πολυσύνθετο πρόβλημα με ανταγωνιστικές εξαρτημένες μεταβλητές. Έστω a,b,c,d,e,f(z) με σύνολο τιμών το [-100, 100] οι ενοχλήσεις των έξι στόχων μου αντίστοιχα, όπου z το διάνυσμα των ποσοστών των κομμάτων που διαμορφωνεται χάρη στην ψήφο μου. Π.χ. αν (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΛΑΟΣ, ΦΙΣ, …) οι άξονες των ποσοστών και ψηφίσω ΝΔ (που να μου κοπεί το χέρι), τότε z=(0, 1, 0, 0, 0, … ,0). Και έχουμε a(z) = c(z) = d(z) = e(z) = f(z) = 100 και b(z) = -100, οπότε η συνολική ενόχληση είναι 400. Αν όμως ψηφίσω ΚΚΕ τότε a=b=50, c = -100, d=-100 και e=f=0, οπότε η συνολική ενόχληση είναι -200, σχεδόν το αντίθετο από το καλύτερο που μπορώ να καταφέρω. Κάτι τέτοιο με πιο πολλές διαβαθμίσεις (είπαμε οι ενοχλήσεις παίρνουν τιμές από -100 έως 100) και εννοείται ότι οι διαστάσεις είναι κανονικοποιημένες, για παράδειγμα προτιμώ χίλιες φορές να ενοχλήσω τους νεοδημοκράτες (που είναι σιχαμένοι) από το Θεοδωράκη (που είναι ΟΦΟΑ). Φυσικά δεν το υπολογίζω στ’ αλήθεια. Είναι πιο ποιοτική η φάση μου.

Υπό αυτό το πρίσμα είχα καταλήξει να ψηφίσω ΚΚΕ. Πρέπει να ήταν το προηγούμενο Σάββατο. Τότε είδα τους πολιτικούς των άλλων κομμάτων να λένε 1.000.000 κούφιες μαλακίες ο καθένας, ενώ η Αλεκάρα μίλαγε σαν άνθρωπος. Σοβαρά, δε με ένοιαζε τι έλεγε. Απλά εκτίμησα το ότι είχε αρχή, μέση, τέλος και κάποιο νόημα ανάμεσα, καθώς και το ότι μίλαγε την περισσότερη ώρα για σαφή πράγματα. Επιπλέον η ενόχληση που προκαλεί το να ψηφίσω ΚΚΕ είναι ομολογουμένως πολύ μεγάλη, γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ λυσσάνε κάθε φορά που προσηλυτίζεται κάποιος στο ΚΚΕ.

Μετά θυμήθηκα κάποιες λεπτομέρειες όπως:

• Τη θέση του Κόμματος για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών
• Πόσο πολύ με αηδιάζει τελικά η Κανέλη (περίπου όσο 450.000 Ναυτίλοι).
• Το γεγονός ότι δεν έχουμε 1960

και συνήλθα. Σιγά μην ψηφίσω ΚΚΕ. Που τάζει λαγούς με πετραχήλια στο πόπολο (αν υλοποιηθεί το πρόγραμμά του χρειαζόμαστε γύρω στο 120%ΑΕΠ μόνο για τις έξτρα παροχές που τάζει). Που υπερψήφισε την εκτροπή του Αχελώου για να μη χάσει πέντε κουκιά από τους πελάτες των κωλόμπαρων της Λάρισας. Και στην πολύ τελική σιγά το χαστούκι στο δικομματισμό. Δύο μεγάλοι να εναλάσσονται στην εξουσία, και ένας μικρός να πηγαίνει από το 6 στο 7 ή από το 7 στο 8 και να χαζοχαίρεται, καταπνίγοντας εν τη γενέση του οποιονδήποτε μη ελεγχόμενο από αυτόν αντιπολιτευτικό πόλο. Μια χαρά μέρος του συστήματος του δικομματισμού και της μεταπολιτευτικής σαπίλας μου φαίνεται το ΚΚΕ.
Με τον επιπλέον περιορισμό της θέσης για την αποποινικοποίηση, τα φαβορί είναι ΣΥΡΙΖΑ (πολλοί πόντοι γιατί ο Πολύδωρας είναι κάτι σαν διασταύρωση Κανέλη και Θεοδωράκη), ΦΙΣ και Οικολόγοι. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι χθες ήθελα να ψηφίσω ΦΙΣ, γιατί έχει ευρωπαϊκού τύπου δομή και πρόγραμμα και τέλος πάντων όπως έχω πει και παλιότερα λέει κάποια φρέσκα πράγματα. Επιπλέον τους σιχαίνονται εξίσου εθνικιστές και κουμούνια, που δε μπορεί παρά να σημαίνει ότι εκφράζουν κάτι υγιές. Βέβαια την κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που ευαγγελίζονται τη θεωρώ ημίμετρο: κανονικά πρέπει οι περισσότεροι να εκτελεστούν και οι οικογένειές τους να πεθάνουν από την πείνα (όχι υποχρεωτικά με αυτή τη σειρά). Αλλά δε με βρίσκουν καθόλου σύμφωνο αυτά που λένε για το σύστημα υγείας, αυτά που λένε για τη συμμετοχή μας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, η απελευθέρωση των απολύσεων κλπ.

Το ΛΑΟΣ με την υποψηφιότητα Σαρρή κέρδισε πόντους στα μάτια μου από δύο απόψεις:

• έπαψε να ανήκει στην κατηγορία “ακροδεξιά”, και πέρασε στην κατηγορία “τσιτσιολίνα”. Οι σοβαροί ακροδεξιοί αυτή τη στιγμή φυλλορροούν προς ΚΚΕ.
• έκανε την πιο καταστασιακή πολιτική κίνηση στα χρονικά της Ελλάδας (βίντεο κλιπ Σαρρή)

Ο σταυρός στην Έφη θα ήταν μια πολύ καλή λύση για μένα, αλλά δυστυχώς δεν ψηφίζω Β’ Αθήνας (τις φάτσες του ΛΑΟΣ στο υπόλοιπο δε θέλω ούτε να τις βλέπω) και δυστυχώς άλλο ΛΑΟΣ άλλο Έφη. Πρέπει πολύ σοβαρά στις επόμενες εκλογές η Έφη να το σκεφτεί για ανεξάρτητη υποψηφιότητα.

Οπότε πάει ΣΥΡΙΖΑ ή Οικολόγοι. Εκτός αν το ξανασκεφτώ.

Έχουν ένα σωρό προβλήματα.

Για αρχή έχουν το μισό πετρέλαιο του κόσμου, και το πετρέλαιο είναι ο μεγαλύτερος καθικομαγνήτης που υπάρχει.

Συνεπεία ίσως και του (α), επί 30 χρόνια τους κυβερνούσε ένας ατελείωτος καθίκαρος, του οποίου η ιδέα για κοινό όραμα που θα οδηγήσει το λαό του στη Νέα Χιλιετία ήταν η φάτσα του σε πελώριες αφίσες στους δρόμους και ο ίδιος να σουλατσέρνει σε τεράστια, υπερπολυτελέστατα παλάτια. Και η αναστήλωση των Κρεμαστών Κήπων της Βαβυλώνας. Και κάψιμο, πνίξιμο, γδάρσιμο όποιου δε συμφωνούσε με το κοινό όραμα. Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτή η προσέγγιση δε στάθηκε το ίδιο αποτελεσματική με την πειθώ…

Συνεπεία *σίγουρα* του (α), τα τελευταία χρόνια τους την έχουν πέσει και οι Αμερικάνοι. Οι οποίοι αν τα βρήκαν μία φορά σκατά, τα κάνανε εκατό χιλιάδες.

Η καθημερινότητα λοιπόν για τους Ιρακινούς είναι η καθημερινότητα του σπασμένου, καταχεσμένου και έχοντος να καθαριστεί γύρω στα 40 χρόνια καμπινέ του πλανήτη. Πάνε μέχρι το περίπτερο και δεν ξέρουν σε πόσα κομμάτια θα γυρίσουν, από τους βομβιστές αυτοκτονίας. Τους απαγάγουν τις κόρες για να τις πουλήσουνε σε σαουδάραβες. Τους αρπάζουν οι Αμερικάνοι και τους χώνουνε σε μπουντρούμια στην άλλη άκρη του κόσμου χωρίς καν να τους εξηγήσουνε το λόγο. Γίνονται πρόσφυγες και υποφέρουν τη λοιδωρία και τη στυγνή εκμετάλλευση από τους “αδερφούς” Άραβες. Είναι ύποπτοι για τα πάντα, παντού.

Από αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν έχω διαφορετικές απαιτήσεις σε σχέση με τους κατοίκους της 22ης πλουσιότερης χώρας στον κόσμο, που τα -κατά μεγαλύτερο μέρος χαρισμένα- πλούτη της τα τρώει σε μεγαλοϊδεατισμούς ή παροδικά shows. Για τρώνε οι λίγοι χρήμα και εξουσία, και οι πολλοί μια επίφαση υπερηφάνειας. Γιατί τη χρειάζονται την υπερηφάνια. Για να έχουν μούτρα να φάνε τον Αλβανό. Για να έχουν μούτρα να τσιμεντώνουνε τα δάση. Για να έχουν μούτρα να περνάνε με κόκκινο και να καθυστερούν 350 αυτοκίνητα για να γλιτώσουν 1,5 λεπτό. Για να έχουν μούτρα να διαβάζουν λιγότερα βιβλία από τους Ιρακινούς, αλλά ταυτόχρονα να έχουν άποψη για το πώς *ακριβώς* σκέφτονται οι σύμβουλοι του Bush των $3.000 την ώρα. Για να φιλάνε κατουρημένες ποδιές προκειμένου να εξασφαλίσουν ισόβια πληρωμένη αεργία σε βάρος των κορόιδων. Για να έχουν συνέχεια το μυαλό τους στη μίζα, τη ρεμούλα και το σόι τους. Για να ξανακάνουν με το κεφάλι ψηλά τα ίδια και τα ίδια λάθη που τους καταδικάζουνε να μένουνε κάθε χρόνο όλο και πιο πίσω, όλο και πιο κάτω. Για να τολμάνε να συγκρίνουνε τις σκατόφατσές τους με τους Ιρακινούς!

Άλλο η πληγωμένη υπερηφάνεια, άλλο η λυσσασμένη να τραφεί υπεροψία. Δεν την ακούνε όλοι ίδια με το όπιο, ούτε για τους ίδιους λόγους. Βασική λεπτομέρεια, αυτό το τελευταίο.

Πάντως εγώ αν ήθελα να δείξω τη σημασία του να μπορείς να ονειρεύεσαι (όχι να φαντασιώνεσαι) στη ζωή μας και του τι έχουν να μας διδάξουν σε αυτόν τον τομέα οι Ιρακινοί, θα διάλεγα αυτή την εικόνα. Λίγο πιο άσχετη με ρομπότ απ’ ό,τι η μπάλα…