*
..και αν μόνο για τον ανθρωπο ισχυει η συνειδητοποίηση του θανάτου παλι μόνο γι αυτόν ισχυει και ο χρονος… (οπως και η μνημη ,η λήθη και ο τρομος μπροστα στην ακατανικητη φθορα των πραγματων ….)

Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ με λιονταρίνες και η μία ήταν πολύ άρρωστη και αδύναμη, ίσα που μπορούσε να κουνηθεί. Ε και τη στριμώξανε κάτι ύαινες που ξεκίνησαν να την τρώνε ζωντανή σιγά-σιγά μέχρι που αφήσανε δυο κοκκαλάκια. Δε μας το δείξανε [:(], μόνο να δαγκώνει η πρώτη ύαινα και μετά το φεγγάρι και μετά τα κοκκαλάκια. Ξεφτίλες!

Τέλος πάντων.

Πάρτε την εμπειρία από την οπτική γωνία της λέαινας, με το που βλέπει τις ύαινες να ζυγώνουν:

μνήμη: check (τι είναι αυτά που ζυγώνουν; α, τα έχω ξαναδεί τότε και τότε, δαγκώνουν)
τρόμος μπροστά στην ακατανίκητη φθορά των πραγμάτων: check (γρυλίζω και δε βγαίνει τίποτα!)
χρόνος: check. (ξεκινήσαν να την τρώνε από τα πόδια)
συνειδητοποίηση του θανάτου: check (δε σταμάταγαν)
λήθη: check (τέλος εμπειρίας)

(το ίδιο παράδειγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς απάντηση στο ενοχλητικό ερώτημα “πιστεύουν τα άλλα ζώα στα δικαιώματα των ζώων;”)

Οπότε τι “μόνο ο άνθρωπος”;

Επανέρχομαι γιατί θέλω να παίξω Farm Frenzy Pizza Party.

(οι τακτικοί αναγνώστες θα μου συγχωρήσουν ίσως την τάση να αναφέρομαι σε εμπειρίες της εφηβικής μου ηλικίας αν πληροφορηθούν ότι η μνήμη μου ταξιδεύει προς τα εκεί προσπαθώντας να ανασύρει εμπειρικά δεδομένα και παρατηρήσεις από τη ζωή σε ελεγχόμενο με χεγκελιανά ιδανικά περιβάλλον [σχολείο], την οποία είχα κόψει εδώ και 12 χρόνια και μάλλον θα μου χρειαστεί στο εγγύς μέλλον)

Είχα δύο θεολόγους. Έναν στο Γυμνάσιο και έναν στο Λύκειο. . Ήταν αντίθετοι. Σε όλα. Ενδεικτικά ο ένας ήταν κοντά στα 50, πολυδιαβαστερός σε δύο γλώσσες, πάλιουρας. Ο άλλος ήταν κοντά στα 30, φανατικός τηλεθεατής, πρωτοδιορισμένος. Ή ας πούμε στον τρόπο που επέβαλλαν την τάξη: ο ένας έμπηγε μια αγριοφωνάρα για μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα και όταν πια τρομάζαμε τόσο πολύ που να σκεφτόμαστε αθόρυβα, συνέχιζε να παραδίδει με την πιο μειλίχια φωνή που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, που τίποτα απολύτως δεν τολμούσε να τη διαταράξει (εκτός αν είχε σηκώσει το χέρι και λάβει την άδεια) για την επόμενη μιάμιση εβδομάδα τουλάχιστον. Ο άλλος ανεχόταν ένα στάνταρ επίπεδο αναστάτωσης, αρκεί να τροφοδοτούσε το γενικότερο ενθουσιασμό για το μάθημα, ενώ επιστράτευε συχνά θέματα της καυτής τηλεοπτικής επικαιρότητας από τα οποία μπορούσαν να αντληθούν χριστιανικά διδάγματα (π.χ. σατανιστές, νταγκουνάκη[*], σένγκεν, ίμια, σεξ). Ακόμα και στο φύλο ήταν αντίθετοι: άντρας - γυναίκα. Απορώ αν ήμουν ο μόνος που το είχε προσέξει. Μάλλον.

Τέλος πάντων η αντίθεσή τους αυτή αντανακλάται και στα δύο κυριότερα σκηνικά που θυμάμαι σε ό,τι αφορά τις παιδαγωγικές τους προτεραιότητες. Το ένα ήταν ο θεολόγος 1 να σχολιάζει ένα ποίημα κάποιου αφρικανού που λέει κάτι σαν “Χριστέ μου είσαι σίγουρα μαύρος” και να παρατηρεί:
α) ότι κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται μια και πουθενά δεν αναφέρεται τι χρώμα ήταν ο Χριστός, οπότε δεν πρέπει να κοροϊδεύετε κάποιον που πιστεύει ότι ήταν μαύρος.
β) ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να φαντάζεται το Χριστό όπως θέλει, γιατί ο Χριστός είναι η εσωτερική μας έμπνευση για να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι, ο πιο στενός και προσωπικός μας φίλος κατά κάποιον τρόπο.

Με είχε συνεπάρει εκείνη τη στιγμή: “κοίτα ρε παιδί μου τι καλός άνθρωπος που είναι αυτός ο θεολόγος”. Βέβαια αυτό που έλεγε μου φαινόταν ασύμβατο με ό,τι χονδρικά μου είχε παρουσιάσει το θρησκευτικό κομμάτι της υποχρεωτικής εκπαίδευσης ως τότε, αλλά δε μπορούσα να καθορίσω συγκεκριμένα πού ήταν η ασυμβατότητα. Είναι δύσκολο να το περιγράψω. Ας πούμε ότι ως τότε δε μου είχε ειπωθεί τίποτα προς τη γενικότερη κατεύθυνση του να μη με νοιάζει αν ο Χριστός είναι μαύρος. Εδώ υποτίθεται ξέραμε μέχρι και αν είχε μία ή δύο Θελήσεις και ότι ήταν τεράστια αίρεση να πιστεύεις στο λάθος αριθμό Θελήσεων (κι όλα αυτά με τη ρητή παραδοχή ότι αποκλείεται να ξέρεις τι ακριβώς είναι η “θέληση” και μάλιστα είναι αίρεση να προσπαθήσεις να το προσεγγίσεις), και δεν είχε σημασία αν πίστευες ότι ήταν μαύρος ή άσπρος ή κινέζος που όπως και να το κάνουμε είναι πιο χειροπιαστές έννοιες; Αλλά αναγνώρισα ότι ο τύπος είχε βρει και γαμώ τα παραθυράκια: πράγματι πουθενά δε λένε τα Ευαγγέλια πώς ακριβώς έμοιαζε ο Χριστός.

Το σκηνικό με τον άλλο θεολόγο συνέβη μετά το μάθημα. Είχαμε κάτι χαζές στην τάξη, μιλάμε για επίπεδο litsa.com χωρίς πρόσβαση σε Ιντερνετ. Αυτές κάθε φορά που τελείωνε το μάθημα πλησίαζαν το θεολόγο: “μπορώ να σας μιλήσω;” και παίρνανε συμβουλές για ό,τι μαλακία πέρναγε από το μυαλό τους. Η μία φοβότανε το θάνατο, η άλλη δεν ήξερε αν είναι κακό να κάτσει στο γκόμενό της… στ’ αλήθεια για ό,τι μαλακία πέρναγε από το μυαλό τους. Δεν ήξερα τι ακριβώς τους έλεγε, αλλά φαινόντουσαν πολύ ικανοποιημένες μετά τη συζήτηση. Ήθελα κι εγώ να ζήσω αυτήν την εμπειρία, αλλά δεν είχα κάτι για το οποίο να συζητήσουμε. Μέχρι που μία μέρα δανείστηκα κάτι χριστιανικά βιβλία από τη σχολική βιβλιοθήκη (ο θεολόγος μας τα είχε προτείνει), που το ένα μίλαγε για τα ναρκωτικά και τα απέδιδε στους Εβραίους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την απόδειξη. Πήγαινε κάπως σαν “από τη στιγμή που οι Εβραίοι προκάλεσαν: το θάνατο του Χριστού, την Άλωση της Πόλης, τη λατρεία του χρήματος, το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της οικογένειας, αυτό έλειπε να μην είναι πίσω από τα ναρκωτικά”. Οπότε πλησίασα μετά το μάθημα το θεολόγο, και του είπα ότι με προβληματίζει πολύ αυτό που διάβασα γιατί απ’ όσο ξέρω οι Εβραίοι δεν τα πέρασαν πολύ καλά στο Β’ ΠΠ και δε μου φαινόταν πολύ χριστιανική όλη αυτή η δαιμονοποίηση. Βασικά ήθελα να παίξω κι εγώ το ρόλο “πλησιάζω το θεολόγο μετά το μάθημα για Υψηλό Θέμα”. Τα παιδιά τα κάνουνε αυτά. Αλλά η απάντηση ήταν όλα τα λεφτά.

“Κοίταξε να δεις. Αυτά τα πράγματα που λέει εκεί μέσα είναι όντως απαίσια, αλλά όταν μεγαλώσεις λίγο..”
(??? Μα είμαι 16!)
“…θα καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι…”
(το παλιό καλό κόλπο του αποδιοπομπαίου τράγου στον οποίο μπορούμε να φορτώσουμε όλα μας τα προβλήματα χωρίς κατά συνέπεια να χρειαστεί να αλλάξουμε τίποτα σε εμάς τους ίδιους; )
“…αλήθεια.”

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα δύο πράγματα:
α) είχα να κάνω με ένα πραγματικά κακό άτομο, και μάλιστα του τρισχειρότερου είδους (εκείνους που πιστεύουν φανατικά ότι είναι με τη μεριά του Καλού)
β) είχα να κάνω με ένα άτομο αφόρητα ηλίθιο και μικρονοϊκό, που παρ’ όλο που είχα τα μισά χρόνια του δεν είχε τίποτα απολύτως να με διδάξει, εκτός ίσως από το ότι έπρεπε πάση θυσία να αποφύγω να γίνω σαν αυτό στην υπόλοιπη ζωή μου.

Δεν ξαναρώτησα ποτέ τίποτα αυτή τη μαλακισμένη (χρησιμοποίησα επίτηδες αρσενικό γένος μέχρι πιο πάνω για να αποφύγω τις σεξιστικές βρισιές πράγμα που πλέον βλάπτει την ακρίβεια του κειμένου), και μάλιστα τις χαζοβιόλες της τάξης που έπαιρναν στα σοβαρά τη γνώμη της από εκείνη τη μέρα τις έριξα τουλάχιστον 50.000 επίπεδα στην εκτίμησή μου. Αν εγώ μπορούσα να διακρίνω ότι είχα να κάνω με φανατισμένο στόκο, τότε όποιος δε μπορούσε να το διακρίνει ήταν κι αυτός φανατισμένος στόκος. QED.

Βέβαια να διευκρινίσω ότι ποτέ δεν πίστεψα στα θρησκευτικά, εννοώ ποτέ δεν περίμενα να μάθω κάτι έγκυρο για τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος από τα θρησκευτικά. Για την ακρίβεια πάντοτε τα θεωρούσα παραμυθάκια και προλήψεις. Αλλά δε μαθαίνεις μόνο απομνημονεύοντας τη διδακτέα ύλη[+]. Μαθαίνεις από την όλη φάση. Η θεολόγος σαν Θεό αντιλαμβανόταν τον Υπέρτατο Αρχηγό της ομάδας της. Ο θεολόγος σαν Θεό αντιλαμβανόταν την καλύτερη πλευρά των ανθρώπων. Εγώ τα απορρίπτω και τα δύο. Αλλά το ένα είναι προσβολή της αισθητικής μου και της νοημοσύνης μου, ενώ το άλλο το σέβομαι και το θαυμάζω.

—
[*] καλτ εκπομπή στο νεαρό Star των mid-90’s που συνδύαζε απόκρυφη/συνωμοσιολογική/εθνικιστική θεματολογία και εξαιρετικά προκλητικό ντύσιμο της παρουσιάστριας/δημοσιογράφου.
[+] γενικά η μάθηση δε μοιάζει με την εγγραφή δεδομένων σε έναν σκληρό δίσκο, αν και θα το ήθελαν πάρα πολύ οι θρησκείες και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Πρόκειται για μια νίκη της λαϊκής δεξιάς σε βάρος της αριστεράς του lifestyle.
--Κ. Ιορδανίδης, στην “Καθημερινή” (αναφερόμενος στην εκλογική νίκη Bush το 2000).

Δηλαδή επειδή ψήφισα ΛΑΟΣ σημαίνει ότι είμαι εθνικιστής που δε θέλει τους ξένους;
--ανώνυμος δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη, στο phorum.gr

Ω ναι. Αν έχει ένα χαρακτηριστικό η “λαϊκή δεξιά”, αυτό είναι η αυτεπίγνωση. Η αυτεπίγνωση με τη χαμηλότερη παρατηρήσιμη τιμή στο γνωστό σύμπαν.

Αύριο λοιπόν δεν απέχω, γιατί ούτε κι αυτοί οι καραγκιόζηδες απέχουν. Τουλάχιστον να μη λέει 42% ΛΑΟΣ-ΝΔ, να λέει 41.9999%.

update:: δείτε επίσης..

Ήταν η ψηφιακή, δεν έχω αγοράσει καινούρια ακόμα γιατί χρειάστηκε να αγοράσω καινούριο λάπτοπ, κι έτσι δυστυχώς δε μπορώ να σας δείξω τη θέα μου. Η θέα μου είναι:
1) Κάτι δέντρα (ωραία)
2) Ο Γέρακας από πίσω (σχετικά καλά γιατί από μακριά φαίνονται μόνο τα κεραμίδια και δεν υποψιάζεσαι ότι από κάτω έχει Γέρακα)
3) Ο Υμηττός (και γαμώ, μάλιστα έχει καεί τσίμα-τσίμα εκεί που ξεκινάει η θέα μου)
4) [εδώ και 3 μέρες] η φάτσα του Καραμανλή στο αριστερό κομμάτι μιας διαφημιστικής πινακίδας 5×20, αναρτημένης σε παλούκι ύψους 12 μέτρων και διαμέτρου 2.50 στη βάση του.

Και είναι στραμμένη προς τα σπίτια, ακριβώς στη μέση της θέας τους. Κατά πλήρη ειρωνεία της τύχης, ο Καραμανλής είναι με τέτοια γωνία που φαίνεται σα να κοιτάζει προς την κατεύθυνση απ’ όπου κατέβηκε η φωτιά τον Αύγουστο (έφτασε 300 μέτρα από την πινακίδα). “απόφαση ευθύνης” λέει από κάτω, με γράμματα τόσο μεγάλα που μπορώ να τα διαβάσω άνετα ακόμα και από τα 400 μέτρα που απέχω, ακόμα και με τον ήλιο από πίσω, ακόμα και με τους δύο βαθμούς μυωπίας που έχω και παρά το ότι είναι γαλάζια σε μπλε φόντο.

Δηλαδή δε μου φτάνει που είμαι 10 μέρες άρρωστος, από την Παρασκευή χρειάζεται να βλέπω και αυτό το πράγμα (ίσως δεν είναι τυχαίο που την Παρασκευή ο πυρετός χτύπησε υψηλό εβδομάδας).

Τι έχουνε πάθει και πόσο νωρίς στην παιδική τους ηλικία;

Ποιον νομίζουν ότι συγκινούν με αυτή την αηδία;

Δηλαδή υπάρχει περίπτωση κατά τη γνώμη του λαμπρού εγκεφάλου που το σκέφτηκε, κάποιος που θα ψήφιζε κάτι άλλο ή τίποτα, να δει κοιτάζοντας από το μπαλκόνι του αυτό το πράγμα και να πει “διάολε είναι τόσο απλό, δεν το είχα σκεφτεί αλλά τώρα που βλέπω τη φάτσα του Καραμανλή στη μέση του οπτικού μου πεδίου ξεκαθάρισαν όλα: απόφαση ευθύνης! πρέπει να ψηφίσω Νέα Δημοκρατία!”;

…να δείτε που θα υπάρχει. Και αυτό ακριβώς με τρομάζει στην περίπτωση που θα τα πάει καλά η Νέα Δημοκρατία.

(τα ίδια ισχύουν για το ΛΑΟΣ που έχει γεμίσει την Κηφισίας με τη φάτσα του Καρατζαφέρη. Το γεγονός ότι και τα δύο δεξιά κόμματα ποντάρουν στον Αρχηγό λέει πολλά για την αισθητική τους και για το πόσο προβατοποιημένα είναι τα target group τους)

(είχα ψηφίσει ΣΥΝ το 1998 -νομίζω)

Να σας ρωτήσω κάτι κκ του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης αριστεράς. Έχετε πάρει χαμπάρι ότι το 1989 ήταν 20 χρόνια πριν; Ότι οι περισσότεροι για τους οποίους συζητάτε (πρακτικά όλοι εκτός από το Μητσοτάκη που ΔΕΝ είναι αριστερός) έχουν πεθάνει; Ότι στο κάτω-κάτω συζητάτε για ένα άλλο κόμμα (το συνασπισμό του 1989) που το μεγαλύτερο μέρος του αντιστοιχεί στο σημερινό ΚΚΕ; Ότι εδώ στο μακρινό 2009 η ακροδεξιά αλωνίζει, η οικονομία τον πίνει, οι προκλήσεις της Νέας Χιλιετίας (σωστά, αλλάξαμε ΑΙΩΝΑ και ΧΙΛΙΕΤΙΑ στο μεταξύ) δοκιμάζουν στο έπακρο τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας qui tombe et qui, au fur et à mesure de sa chute se répète pour se rassurer: “Jusqu’ici tout va bien, jusqu’ici tout va bien, jusqu’ici tout va bien.”;

Ή είστε τόσο, μα ΤΟΣΟ μαλάκες;