το σύστημα είναι έτσι δομημένο που όλοι εξαρτώνται για χρηματόδοτηση από τις αγορές. Οι αγορές είναι πλήρως δικτυωμένες και μετακινούν κεφάλαια με τη λογική του μέγιστου κέρδους. Πάντα κάπου στον πλανήτη υπάρχει κάτι που θα αποδίδει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, αλλά κανένας άνθρωπος ή χώρα ή επιμέρους οικονομική οντότητα δεν αποδίδει διαρκώς τη μέγιστη απόδοση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Πολύ απλά οι απαιτήσεις ανταγωνιστικότητας που θέτουν οι αγορές για να μας χορηγήσουν το πολύτιμο χρήμα τους είναι απάνθρωπες, ή έστω τείνουν προς τα εκεί.

Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι επί της αρχής δεν έχει διαφορά αν το κεφάλαιο που σου τη φοράει ανήκει σε ένα μεγιστάνα ή σε 15.000 συνταξιούχους εργάτες των οποίων το αποθεματικό διαχειρίζεται ένας συμπαθητικός και φιλότιμος λογιστής. Το αμείλικτο της αγοράς προκύπτει αυτόματα από την απεριόριστη ικανότητα δικτύωσης που έχει. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.

Ωστόσο τελικά έχει σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και το κεφάλαιο που στη φοράει κατά 80% ή και 90% ανήκει σε πολύ λίγα άτομα, της τάξης του ένα στα χίλια ή και χειρότερα. Και όσο περισσότερα έχουν αυτοί οι λίγοι τόσο περισσότερα μαζεύουν.

Έτσι η απαίτηση να παραδοθούμε στις αγορές είναι στην ουσία η απαίτηση να παραδοθούμε στην απληστία αυτών των λίγων.

Κι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε απ’ ό,τι φαίνεται οι μαλάκες.

Άρα δυστυχώς δε μπορώ να πάρω το μέρος του κάθε καραγκιόζη που έρχεται και πανηγυρίζει π.χ. για το συνταξιοδοτικό. Λέω δυστυχώς γιατί μου την έχει σπάσει πάρα μα πάρα πολύ η ελληνική κοινωνία και υπήρξαν στιγμές που φλέρταρα με το ανελέητο μαστίγωμά της, και βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι αυτό σας αξίζει αλλά δε μπορώ να είμαι τόσο μισάνθρωπος.

Από την παραπάνω ανάλυση βέβαια δεν προκύπτει καθόλου ότι πρέπει να βγούνε λάδι όλοι οι ξύστες, οι βυσματίες, οι μικροφοροφυγάδες, οι αυθαιρετούχοι κλπ παρασιτικά στρώματα . Δε λέω να τους εκτελέσουμε. Το πολύ-πολύ να χάσουν τις καβάτζες τους. Δηλαδή τι πρέπει να γίνει αν όχι αυτό; Να βραβευτούν; Βλέπεις την Αριστερά να σου υπερασπίζεται με πάθος (μεταξύ άλλων, που υπερασπίζεται πιο δίκαια) και τον Άγιο Κωλογλείφτη του Υπουργού που προς θεού μια τρυπίτσα βρήκε να χωθεί, να ταϊσει τα δεκαεφτά ορφανά αδερφάκια του που αργοπέθαιναν από την πείνα εκεί πίσω στην τρώγλη τους στη Θεσσαλία, και τι είναι αυτός μπροστά στο βρωμοπολιτικό που διόρισε άλλους 10.000… Just έλεοc. Από ηθικής, λογικής, οικονομικής και εν τέλει αισθητικής άποψης. Μην τα βλέπουμε τόσο μαλακισμένα. Δεν είναι κακό να περιορίζεται η μικρής εμβέλειας διαφθορά, ιδιαίτερα όταν είναι τόσο διαδεδομένη που καταντάει να έχει σχεδόν πανελλαδική κάλυψη, σαν τις κεραίες της κινητής.

Από την ημέρα 105, είμαι θαλαμάρχης. Αυτό σημαίνει ότι έχω την ευθύνη να είναι ο θάλαμος κάθε πρωί σκουπισμένος και σφουγγαρισμένος. Επίσης έχω την αρμοδιότητα να διατάξω δύο άτομα, τον έναν να σκουπίσει και τον άλλο να σφουγγαρίσει. Δύο άτομα που είχαν υπηρεσία. Και να είμαι εγώ από πάνω και να τους πρήζω τ’ αρχίδια. 

Δεν το κάνω λοιπόν.

Αντί για αυτό, εδώ και 33 πρωινά (εκτός από όταν έχω άδεια ή υπηρεσία), παίρνω τη σκούπα, σκουπίζω. Παίρνω τη σφουγγαρίστρα, σφουγγαρίζω. Έτσι ξεκινάει η μέρα μου, και έτσι θα ξεκινήσουν οι 90 περίπου από τις 104 μέρες που μου απομένουν.

Αλλά δε με νοιάζει. Είναι τα καλύτερα δέκα λεπτά τις επόμενες κάμποσες ώρες. Διότι ασκώ επιλογή, και η επιλογή μου είναι ότι χέζω πατόκορφα το δικαίωμα να χώσω δυο ταλαιπωρημένα άτομα με μοναδικό κέρδος τη διατήρηση του προνομίου μου να χώνω δύο ταλαιπωρημένα άτομα και χωρίς κανένα προφανές αντάλλαγμα για αυτούς.

Αυτό σημαίνει ότι κατά βάση παραμένω εγώ.

Και σας λέω ότι μεγαλύτερες μαλακίες δεν έχω διαβάσει στη ζωή μου.

lol

[πράγματα που δε θυμάμαι]
και τότε το βέγκαν λέει “πού είναι η κατσίκα;” και η κάμερα δείχνει μια σπασμένη αλυσίδα να κρέμεται στη θέση της κατσίκας. Και αρχίζει να σηκώνεται ο τυραννόσαυρος ρεξ, η πιο άγρια φάτσα του κόσμου στην ιδανικότερη δυνατή γωνία, με μια κατσίκα στο στόμα. Κρακ! Ένα πόδι κατσίκας κολλάει στο παράθυρο του αυτοκινήτου, ελάχιστα εκατοστά από τη μούρη του βέγκαν (πάρα πολύ δίκαιο). Ο τυραννόσαυρος βρυχάται όπως μόνο ένας τυραννόσαυρος θα μπορούσε ποτέ να βρυχηθεί. Intermission.

Τα επόμενα 10 λεπτά ήταν τα πιο βασανιστικά χρόνια της ζωής μου ως τότε, αλλά ευτυχώς κάποια στιγμή πέρασαν. Το υπόλοιπο έργο ήταν απίστευτα καλό γιατί έδειξε τον τυραννόσαυρο να τρώει ανθρώπους αλλά και άλλους δεινόσαυρους σε ανοιχτό όσο κλειστό χώρο. Επίσης ο τυραννόσαυρος βρυχήθηκε πάρα πολλές φορές, όλες το ίδιο ικανοποιητικές. Στο τέλος η σκηνοθετάρα έκανε το κινηματογραφικό αντίστοιχο του να βρίσκεσαι από τη σέντρα με άδειο τέρμα αλλά να επιλέγεις να σκοράρεις από εκεί με ανάποδο ψαλίδι-καραβολίδα, πατώντας γερά σε αυτό που όλοι ξέρουμε, δηλαδή ότι αν οι δεινόσαυροι είναι so sexy ενώ άλλες εξαφανισμένες τάξεις όπως π.χ. τα Αρθρόδιρα είναι “ε και;”, το 90% οφείλεται στον τυραννόσαυρο.
[πράγματα που δε θυμάμαι]

Δεν είναι θλιβερό να ταυτίζεστε στο θέμα των μεταναστών με τον Καρατζαφέρη;

Καθόλου. Είναι απλό. Είναι σαν να έχω το μικρό μου σπιτάκι και να έχουν μαζευτεί μέσα σ’ αυτό 150 άσχετα άτομα, ενώ στην οικογένεια είμαστε μόνο 20. Εχει διαλυθεί το κράτος με τους ξένους.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στην απόκρυφη επιστήμη που λέγεται Αριθμητική ΣΤ’ Δημοτικού. Αν στα 20 μέλη της οικογένειας αντιστοιχούν 150 άτομα, στα 10.000.000 Έλληνες πόσοι ξένοι αντιστοιχούν; Απάντηση: χ = 150 επί 10.000.000 διά 20 = 75.000.000. Έχουμε 75.000.000 ξένους; Όχι. Άρα τι “σαν”; Δε σημαίνει αυτό η λέξη “σαν”. Άμα περιγράψεις την Πάτρα σαν πολυπληθέστερη πόλη του κόσμου τα φουσκώνεις 80% λιγότερο απ’ ό,τι ο τύπος. Και δεν είμαστε όλοι μια οικογένεια. Εμένα οι συγγενείς μου δεν είναι τόσο βλάκες.

Καλά κάνω και δεν πατάω ποτέ θέατρο.