lol

[πράγματα που δε θυμάμαι]
και τότε το βέγκαν λέει “πού είναι η κατσίκα;” και η κάμερα δείχνει μια σπασμένη αλυσίδα να κρέμεται στη θέση της κατσίκας. Και αρχίζει να σηκώνεται ο τυραννόσαυρος ρεξ, η πιο άγρια φάτσα του κόσμου στην ιδανικότερη δυνατή γωνία, με μια κατσίκα στο στόμα. Κρακ! Ένα πόδι κατσίκας κολλάει στο παράθυρο του αυτοκινήτου, ελάχιστα εκατοστά από τη μούρη του βέγκαν (πάρα πολύ δίκαιο). Ο τυραννόσαυρος βρυχάται όπως μόνο ένας τυραννόσαυρος θα μπορούσε ποτέ να βρυχηθεί. Intermission.

Τα επόμενα 10 λεπτά ήταν τα πιο βασανιστικά χρόνια της ζωής μου ως τότε, αλλά ευτυχώς κάποια στιγμή πέρασαν. Το υπόλοιπο έργο ήταν απίστευτα καλό γιατί έδειξε τον τυραννόσαυρο να τρώει ανθρώπους αλλά και άλλους δεινόσαυρους σε ανοιχτό όσο κλειστό χώρο. Επίσης ο τυραννόσαυρος βρυχήθηκε πάρα πολλές φορές, όλες το ίδιο ικανοποιητικές. Στο τέλος η σκηνοθετάρα έκανε το κινηματογραφικό αντίστοιχο του να βρίσκεσαι από τη σέντρα με άδειο τέρμα αλλά να επιλέγεις να σκοράρεις από εκεί με ανάποδο ψαλίδι-καραβολίδα, πατώντας γερά σε αυτό που όλοι ξέρουμε, δηλαδή ότι αν οι δεινόσαυροι είναι so sexy ενώ άλλες εξαφανισμένες τάξεις όπως π.χ. τα Αρθρόδιρα είναι “ε και;”, το 90% οφείλεται στον τυραννόσαυρο.
[πράγματα που δε θυμάμαι]

Δεν είναι θλιβερό να ταυτίζεστε στο θέμα των μεταναστών με τον Καρατζαφέρη;

Καθόλου. Είναι απλό. Είναι σαν να έχω το μικρό μου σπιτάκι και να έχουν μαζευτεί μέσα σ’ αυτό 150 άσχετα άτομα, ενώ στην οικογένεια είμαστε μόνο 20. Εχει διαλυθεί το κράτος με τους ξένους.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στην απόκρυφη επιστήμη που λέγεται Αριθμητική ΣΤ’ Δημοτικού. Αν στα 20 μέλη της οικογένειας αντιστοιχούν 150 άτομα, στα 10.000.000 Έλληνες πόσοι ξένοι αντιστοιχούν; Απάντηση: χ = 150 επί 10.000.000 διά 20 = 75.000.000. Έχουμε 75.000.000 ξένους; Όχι. Άρα τι “σαν”; Δε σημαίνει αυτό η λέξη “σαν”. Άμα περιγράψεις την Πάτρα σαν πολυπληθέστερη πόλη του κόσμου τα φουσκώνεις 80% λιγότερο απ’ ό,τι ο τύπος. Και δεν είμαστε όλοι μια οικογένεια. Εμένα οι συγγενείς μου δεν είναι τόσο βλάκες.

Καλά κάνω και δεν πατάω ποτέ θέατρο.

επειδή ξέρετε ότι τους ακροδεξιούς και όλες τις παρόμοιες αποχρώσεις τους έχω πολύ στη μπούκα, είναι αδύνατο να μη σχολιάσω το γεγονός:

αυτοί που το έκαναν δε με εκφράζουν και δεν εκφράζουν τίποτα εκτός από το πόσο χαμηλά μπορεί να σε πάει το αγελαίο ένστικτο. Και μην πείτε “μα, οι ακροδεξιοί, τα μουνιά”: άμα είναι ο ακροδεξιός στη μέση του δρόμου και καδρονιάζει ένα κούρδο να του την πέσεις και να του την παραπέσεις, άμα είναι στο γραφείο του και γράφει τις μαλακίες του δεν έχεις κανένα μα κανένα δικαίωμα να του την πέσεις.

1) Ο Ντε Γκωλ δεν ανάγκασε κανένα Ηνωμένο Βασίλειο να αλλάξει όνομα γιατί το περιστατικό είναι μύθος του ελληνικού καφενείου και το Ηνωμένο Βασίλειο λέγεται έτσι από το 1801 (την ίδια περίπου εποχή που οι Ρωμιοί, όταν δεν έτρωγαν βελανίδια τραγουδούσαν στα σλαβοαλβανικά για το βιβλικό λαό των αντίχριστων Λήνηδων με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν δικαιολογημένη άγνοια   οι απόγονοί τους για τις λεπτομέρειες του ονόματος της γηραιάς αλβιώνας) .
2) Η Κίνα και η Ταϊβάν ήταν η ίδια χώρα που χωρίστηκε στα δύο, και η Ταϊβάν συνέχισε για πολλά χρόνια να χρησιμοποιεί τον τίτλο της Κίνας και τη θέση της στον ΟΗΕ. Αυτή είναι μία από τις βασικές διαφορές του προβλήματος με το μακεδονικό. Η άλλη είναι ότι η Κίνα είναι υπερδύναμη 150 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Η τρίτη είναι ότι η ίδια η Κίνα (ο ειδικός περί της σημασίας των ονομάτων κατά το μαλάκα ελληναρά) αναγνωρίζει τη Μακεδονία με το συνταγματικό της όνομα, ήδη από το 1993.
3) Λες μαλακίες.
4) Μόνο οι ελλημπάν πιστεύουν ότι τρέχει κάτι στα γύφτικα για το πώς ονομάζεται μια χώρα από τους απλούς ανθρώπους στην καθημερινή ζωή, και το πιστεύουν αυτό ειδικά για τη Μακεδονία. Κι εμείς λέμε “Ελλάδα”, όχι “Ελληνική Δημοκρατία” καραγκιόζη, κι αυτό γιατί το “Ελληνική Δημοκρατία” είναι μόνο για τις διεθνείς συνθήκες και τα επίσημα κρατικά έγγραφα. Σου έχω φοβερά νέα: οι Αμερικάνοι λένε “The States” ή “America” αντί για “The United States of America”, ίσως το κάνουνε επειδή τους ανάγκασαν οι Ουρουγουανοί να μη χρησιμοποιούν τον όρο; Ελλημπάν και λογική = σκατά με φράουλες.
5) Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στα αθλητικά και στις διεθνείς σχέσεις: τα πρώτα είναι κάτι που μπορεί να νομίζει ότι καταλαβαίνει ο ελληναράς, οι δεύτερες δυστυχώς απαιτούν να έχεις εγκέφαλο. Τσίμπα λοιπόν μια συνθήκη ανάμεσα σε ΗΠΑ και “The King of the United Kingdom of Britain and Ireland”. Χρονολογία: 1818.

(ακούμε: NoFX - You’re Wrong)