Ούτε ο μέσος πολιτικός, ούτε ο μέσος δημοσιογράφος, ούτε ο μέσος πολίτης μπορεί να καταλάβει μια στατιστική. Κι αυτό η μέση εταιρία στατιστικής το ξέρει πάρα πολύ καλά. Αλλά επιλέγει να δώσει στον καθένα τις στατιστικές που θέλει. Το άτιμο το μπικικίνι.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι διάφοροι Λαζόπουλοι και Πρετεντέρηδες λένε βασικά κοτσάνες. Πάντα λέγανε. Δεν το συζητάμε καν. Δεν άλλαξε τίποτα ως προς τη συμπεριφορά τους. Όμως ο κ. Μαυρής πριν τις εκλογές δεν ήταν ούτε κατά διάννοια τόσο φλύαρος πάνω στους αυτονόητους περιορισμούς που διέπουν την ερμηνεία των στοιχείων που παρουσιάζει μια δημοσκόπηση ώστε η ερμηνεία να μην είναι πρετεντερικού επιπέδου. Για παράδειγμα (και απλουστεύοντας λίγο) τον είδα να παρουσιάζει στην τηλεόραση αποτελέσματα δημοσκοπήσεων που λέγανε “το Χ κόμμα τόσο%”, και μόνο άμα πήγαινες στην ηλεκτρονική έκδοση της δημοσκόπησης ή άμα ήξερες να αποκρυπτογραφείς τους ελάχιστους τεχνικούς όρους (όπως η αναγωγή) που πετάγονταν στην παρουσίαση θα υποψιαζόσουν ότι η απάντηση αυτή ενσωμάτωνε άτομα που “σίγουρα/λιγότερο σίγουρα/σχεδόν καθόλου σίγουρα έχουν οριστικοποιήσει τι θα ψηφίσουν” καθώς και άτομα που είχαν αρνηθεί να απαντήσουν. Γιατί; Γιατί αυτά τα πράγματα δεν έχουν entertainment value και συνεπώς δεν πουλάνε. Και οι υπεύθυνοι των εταιριών δημοσκοπήσεων δεν περιορίζονται στο ρόλο του βαρετού επιστήμονα ο οποίος πραγματοποιεί μια έρευνα και δίνει ένα παραδοτέο των 150 σελίδων στον πελάτη του, αλλά βγαίνουν πρώτη μούρη στα παράθυρα και στις εφημερίδες και την παρουσιάζουν, εξάγοντας με ύφος χιλίων καρδιναλίων πολιτικά συμπεράσματα και προβλέψεις από χρονοσειρές και datasets που γνωρίζουν ότι είναι ελλιπέστατα. Κοινώς την έχουν ψωνίσει σχεδόν όσο οι σεισμολόγοι.

Μάλλον κάτι παίζει με τους θετικούς επιστήμονες.

Βέβαια για να μην αδικούμε την Public Issue είναι μακράν από τις σοβαρότερες εταιρίες δημοσκοπήσεων, που αποκαλύπτει τη μεθοδολογία της (αν και όχι με τις λεπτομέρειες που θα ήθελα, τουλάχιστον όχι στο site) και τα όποια πολιτικά συμπεράσματα διατυπώνει είναι σχετικά μετρημένα και επιφυλακτικά.

Αλλά όπως είπα και μόνο το γεγονός ότι βγαίνεις και απευθύνεσαι σε μη μορφωμένο κοινό, σε αναγκάζει να φιλτράρεις πληροφορίες χωρίς entertainment value. Κατά συνέπεια σε αναγκάζει να λες μη επιστημονικά πράγματα. Κοινώς, να ανακατεύεσαι με τα πίτουρα.

Γιαγιά θα σε σκοτώσουνε:

Γιαγιά θα σε βιάσουνε:

Γιαγιά σε κλέβουνε:

* δεν το άκουσα στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ αλλά στο ΣΚΑΪ.

Αναρωτιέμαι αν αυτή η εφημερίδα γράφει ποτέ κάτι σοβαρό. Αναφέρομαι στο άρθρο με τίτλο Ο μύθος της «επιδημίας» του AIDS.

Έλεος.

Ο δημοσιογράφος έπρεπε πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσει ότι η πρώτη παράγραφος έχει μια πληροφορία (”στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής πάσχουν όλες οι ομάδες του πληθυσμού από AIDS”) που αντιφάσκει με αυτό που ισχυρίζεται στη δεύτερη (”μόνο στις ομάδες υψηλού κινδύνου μεταδίδεται”). Επιπλέον είχε 12 μέρες στη διάθεσή του να διασταυρώσει με τον ΠΟΥ το άρθρο του Guardian που υιοθέτησε σαν απόλυτη αλήθεια. Θα μου πείτε πώς να το κάνεις αυτό αν απουσιάζει εντελώς η αντίθετη άποψη από την ιστορία σου; Έλα ντε.

Ε ρε ασύμμετρη βοϊδόπουτσα που σας χρειάζεται.