[πράγματα που δε θυμάμαι]
και τότε το βέγκαν λέει “πού είναι η κατσίκα;” και η κάμερα δείχνει μια σπασμένη αλυσίδα να κρέμεται στη θέση της κατσίκας. Και αρχίζει να σηκώνεται ο τυραννόσαυρος ρεξ, η πιο άγρια φάτσα του κόσμου στην ιδανικότερη δυνατή γωνία, με μια κατσίκα στο στόμα. Κρακ! Ένα πόδι κατσίκας κολλάει στο παράθυρο του αυτοκινήτου, ελάχιστα εκατοστά από τη μούρη του βέγκαν (πάρα πολύ δίκαιο). Ο τυραννόσαυρος βρυχάται όπως μόνο ένας τυραννόσαυρος θα μπορούσε ποτέ να βρυχηθεί. Intermission.

Τα επόμενα 10 λεπτά ήταν τα πιο βασανιστικά χρόνια της ζωής μου ως τότε, αλλά ευτυχώς κάποια στιγμή πέρασαν. Το υπόλοιπο έργο ήταν απίστευτα καλό γιατί έδειξε τον τυραννόσαυρο να τρώει ανθρώπους αλλά και άλλους δεινόσαυρους σε ανοιχτό όσο κλειστό χώρο. Επίσης ο τυραννόσαυρος βρυχήθηκε πάρα πολλές φορές, όλες το ίδιο ικανοποιητικές. Στο τέλος η σκηνοθετάρα έκανε το κινηματογραφικό αντίστοιχο του να βρίσκεσαι από τη σέντρα με άδειο τέρμα αλλά να επιλέγεις να σκοράρεις από εκεί με ανάποδο ψαλίδι-καραβολίδα, πατώντας γερά σε αυτό που όλοι ξέρουμε, δηλαδή ότι αν οι δεινόσαυροι είναι so sexy ενώ άλλες εξαφανισμένες τάξεις όπως π.χ. τα Αρθρόδιρα είναι “ε και;”, το 90% οφείλεται στον τυραννόσαυρο.
[πράγματα που δε θυμάμαι]